![Istorija predstavljanja afričkog umetničkog nasleđa u radu ovogodišnje učesnice venecijanskog Bijenala Simon Li 1 Istorija predstavljanja afričkog umetničkog nasleđa u radu ovogodišnje učesnice venecijanskog Bijenala Simon Li 1](https://www.danas.rs/wp-content/uploads/2022/06/kul07foto-promo-1-992x560.jpg)
„Zlatni lav“ za najboljeg učesnika centralne izložbe ovogodišnjeg Bijenala u Veneciji, koji je osmislila i u prostoru „Arsenala“ postavila kustoskinja Ćećilija Alemani, ponovo je skrenuo pažnju javnosti na umetnicu Simon Li, kao ovogodišnju dobitnicu te veoma prestižne nagrade.
Posvećena i dosledna u radu, te i krajnje precizna u referencama na fragmente kultura „Crnog Atlantika“, Simon Li je pozive da jedna njena skulptura, zajedno sa kolografijama kubanske umetnice Belkis Ajon otvori ulaz u „Arsenale“ i definiše tok glavne izložbe, kao i da istovremeno nastupi u američkom paviljonu, iskoristila da nastavi projekat preispitivanja istorije predstavljanja afričkog umetničkog, arhitektonskog i intelektualnog nasleđa u masovnim medijima i na izložbama kasnog kolonijalnog perioda, za koji je nekoliko godina ranije već dobila „Hugo Bos“ nagradu, kao i izložbu u njujorškom „Gugenhajmu“.
Upravo taj njen rad biće tema večerašnjeg (utorak) razgovora u okviru ciklusa „Umetnost, film i dekolonizacija“ u Velikoj sali Studentskog kulturnog centra od 19 sati.
Projekciju radova i razgovor na temu „Simon Li – kerolizacija formi“ vodi teoretičar umetnosti Stevan Vuković.
Spoljašnjost američkog paviljona transformisala je po uzoru na izgled afričkih paviljona na Kolonijalnoj izložbi u Parizu 1931, i to posebno Kameruna i Togoa, tada podeljenih između britanskih i francuskih kolonijalnih vlasti, kao i tada još uvek belgijskog Konga.
U tom ambijentu izložila je svoje skulpturalne, video i druge radove koji su skoro tri decenije sistematski hibridizovali kulturna nasleđa, uključujući u taj proces, na primer, materijale koji su tipični za primenjenu umetnost u Kongu i Gabonu, kao i karakteristike vernakularne arhitekture Batambariba plemena iz Togoa, i Musgum plemana iz Čada, kao i lik popularne glumice i pevačice Zendaje, i teorije kritičke fabulacije Sadije Hartman.
Vođeni utiscima koje su stekli na prvi pogled, mnogi posetioci ovogodišnjeg američkog paviljona u Veneciji kao neposrednu reakciju imali su asocijaciju na Pikasove radove koji su bili inspirisani afričkim plastičkim nasleđem, i nastali pre punog veka.
Ako se u slučaju Pikasa radilo o aproprijaciji formalnih i materijalnih principa u tradicionalnoj i, u velikoj meri, ritualnoj praksi pripadnika naroda koji su bili starosedelački u prostorima tadašnjih francuskih i belgijskih kolonija, u slučaju Simone Li to je postupak reaproprijacije, to jest vraćanja tih praksi u kontekst kultura globalnog juga, u okviru kojih je ona odredila projektom koji je za cilj imao „kreolizaciju formi“.
Pratite nas na našoj Facebook i Instagram stranici, ali i na X nalogu. Pretplatite se na PDF izdanje lista Danas.